Narzekać jest zawsze na co. Zawsze znajdzie się dobra wymówka. Najlepsze jest narzekanie, gdy problem można rozwiązać dość łatwo tylko trzeba trochę chęci.. Sugerowanie rozwiązania nie pomoże, bo nie o to chodzi w narzekaniu, żeby ktoś pomógł problem rozwiązać, tylko, żeby ktoś przytulił i wyzwolił z wyrzutów sumienia o własne złe cechy i lenistwo z nimi nie walczenia.

Czasem wydaje mi się, że zmierzam w dobrym kierunku i że wszystko jest na dobrej drodze. Że złe rzeczy mam za sobą. Ale gdy się zastanawiam dochodzę do wniosku, że wcale nie wiem czy obecna droga jest dobra. Lubię sobie mówić, że jeszcze się okaże co mi życie na swojej drodze ukaże. Ale przecież to nie tak… Powinnam bardziej zgłębić to czego chcę, a nie tylko uważać, że to co ma być samo mnie znajdzie.

To głupie.

Myślę sobie o tym wszystkim i wcale nie jest mi ani lepiej, ani gorzej. Bezczas, który jakoś tam spędzam. Staram się okrutnie, ale nie wiem czy to cokolwiek idzie w dobrym kierunku. Za dużo chaosu.

Jest dobrze, nawet jeśli nie jest dobrze.

Może dziś powiemy sobie parę słów, może złamiemy sobie nimi życie, może zaprzepaścimy coś co mogłoby być. Może będzie jak kiedyś. Może nigdy nie będziemy już mogli tam wrócić. Może będziemy na tyle silni, żeby nie udawać, że nic się nie stało.

To nie ma absolutnie żadnego znaczenia co tu piszę. To zupełnie nic nie zmienia. Nic nie zmienia się wcale. Patrzę, widzę, wiem. Jestem spokojna. Wszystko idzie dalej. Ten moment po prostu przez całkowity przypadek zostaje zapisany. A przecież momentów jest całe mnóstwo.

Całe mnóstwo zabawnych sytuacji. Śmiesznych. Żałosnych. Jakichś tam jeszcze. Próbuję wreszcie uwierzyć, że to nie ma znaczenia. Że liczy się to co teraz. Nie zawsze umiem.

Jestem tą samą osobą poprzez wszystkie lata. Zmienna, ale coś we mnie zostaje to samo.

A skoro nic nie ma znaczenia to po co myśleć o czymkolwiek?

Po co cokolwiek roztrząsać?

Po co patrzeć na siebie tak czy inaczej? Po co być raz taka raz inna? Po co upodabniać się, zmieniać, podporządkowywać, uwalniać, rozdzierać, po co się wyswobadzać? Może to wcale nie ma sensu. Może to tylko takie czcze zabawy.

Dlaczego, ach dlaczego nie ma harmonii. Dlaczego ciągle coś musi się dziać. Dlaczego nie akceptuję nudy? Dlaczego nie umiem jakoś tak po prostu funkcjonować? Czy cokolwiek co mnie czeka mogę przewidzieć? Czy mogę czegokolwiek uniknąć? Czy może być lepiej niż ma być? Czy może być tak jak nie jest? Czy mogę przestać być tak albo nie a zacząć być tym kim jestem?

Czy mogę uwierzyć, że na coś czekam? Że coś jest jeszcze przede mną?

Nie, nie narzekam na życie. Nie uważam, żeby było źle. Robi się conajwyżej nijako. NIe umiem wrócić do jakiejś mniej więcej harmonii. Coś za silnie mnie z niej wyrwało. Coś za silnie wywarło wpływ na mnie. Coś zaskoczyło mnie jak od dawna nic. Przyzwyczajam się, że wszystko widziałam, że już nie można mnie zranić. Że nauczyłam się tak chować to czego nie chcę stracić, że nauczyłam się bronić. Ale nigdy nie jest tak, że wszystkie możliwości zostały przewidziane i przeżyte.

Nie umiem pisać, bo wciąż żyję jakąś niedorzeczną historią, która trwała można powiedzieć przez oka mgnienie.

Zdecydowanie robi się jesiennie i z niechęcią przyznaję, że mimo, że jesieni nie lubię, gdy nadchodzi, to zaczynam się w niej odnajdywać… Ale to wcale nie jest dobre. Bo w jesieni to się chyba tylko negatywnie można odnaleźć.

Co może zmienić w życiu pesymisty osoba, dla której brak uśmiechu już jest oznaką, że coś jest nie tak. Chyba dużo i bardzo nieświadomie.

Aż boję się pisać tu cokolwiek optymistycznego, bo zwykle wtedy zalewa mnie jakaś fala pesymizmu. Swojego albo cudzego. A przecież to nie jest normalne, żeby się katować życiem zamiast brać z niego co najlepsze.

To wszystko… Wydaje sie takie znajome. Tylko dlaczego w ogóle nic mnie nie dziwi. Nic nie zmusza do życia. Wpółprzymknięte oczy i podejście, że wszystko takie jest i inne nie będzie.

Jest mi pesymistycznie, bo wygrzebuję rzeczy niezmienne, które zwykle tkwią głęboko zakopane. Ale wszystko tradycyjnie dzieje się poza mną, leci tradycyjnymi schematami. Nawet nie walczę, bo wiem, że jedynym lekiem jest czas, który płynie nieuchronnie i wydobędzie mnie z martwego punktu. Jakie obrzydliwe jest tkwienie w marazmie na który nie da się nic zaradzić i tylko zmiana będąca poza moim obecnym zasięgiem może mnie stąd zabrać.

Może dlatego jestem wiecznie nieszczęśliwa. Bo martwe punkty wracają i te ważne długofalowe cele musza zostać odłożone na potem.

Może za duża ilość presji wytrąca mnie z równowagi, że mam zachowania (bądź chęci zachowań) biegania z nożem (nie moje słowa, nie moje). Może stres wtłacza mi szaleństwo, bo w nim jest metoda. Może.

Jakie to okrutne, że ilektoć otwieram to okienko chcę porozmawiać z Tobą. Ale to nie działa. Chcę być w książce z dobrym zakończeniem

Są jednak chwile kiedy czuję, że wszystko ulega zmianom. Nie wiem czy na lepsze czy na gorsze. Możliwe, że nie da się tak porównać. Jest po prostu inaczej. Ale słowa nie nadążają za tymi odczuciami, których być może nie umiem w nie spakować.

Widzę swoje ograniczenia jak mało kiedy. Mimo całego bagażu doświadczeń widzę, że wszystkiego jest póki co za mało i choćbym się nie wiem jak starała nigdy za dużo nie będzie. Zawsze coś jeszcze zostanie do odkrycia.

A z drugiej strony coraz mniej się dziwię. Wręcz mówię innym, żeby się nie dziwili, żeby się przyzwyczaili, bo tak właśnie wygląda świat. Pesymistyczne założenia co do innych ludzi, liczenie wyłącznie na siebie – i już człowiek jest uzbrojony w cały asortyment do przetrwania. Brzmi to dość negatywnie, ale nie do końca takie jest. Człowiek sam kreuje po części swoją rzeczywistość i jest odpowiedzialny za to co ma w życiu. Nie w każdym jednym szczególe, ale w wielu sprawach owszem.

Nie wiem na ile ta notka jest bliska obecnemu biegowi mojego życia. Wiem na pewno, że życie nie zamyka się w słowach, ale biegnie własnymi ścieżkami.

X: Kocham Nowy Jork, kocham po prostu! Mogłabym tam spędzić całe życie!
J: No to super. A ile razy już tam byłaś?
X: .. Ani raz, ale wybieram się za rok.

Pozostawię Wam do przemyślenia jako zadanie domowe.

How a man plays a game shows something of his character, how he loses shows all of it.

Pewnego dnia stanę się kopią daily motivatora z firefoxa.

Największym zwycięstwem nad moim charakterem to będzie jak przestanę mieć chore, wygórowane ego i nabiorę do siebie i świata dystancu. To będzie równoznaczne z końcem świata. Pamiętajcie.

Może wtedy można dopiero docenić coś więcej. Zaakceptować to, nauczyć się czegoś nowego. Może wtedy dopiero więzi mają jakiś większy sens, gdy przestaje się w nich szukać wypełnienia całej pustki swojego życia, a zaczyna traktować jako coś obok głównego nurtu rzeki życia. Wtedy może można coś zbudować. Kto wie czy nie wymyśliłam recepty na absolutne i zupełne szczęście.

Tylko z receptami to jest tak, że mają ograniczony zasięg działania i szybko się mogą zdezaktualizować. Gdybym słuchała moich własnych cennych rad byłabym pewnie w innym miejscu i innym czasie.

——————————————————————————————————-

Życie jest absolutnie złożonym chaosem, którego żadne schematy nie schwycą, żadne równanie nie opisze z bliską pewności absolutnością. Życie jest milionem elementów, o których nawet nie ma sensu pisać. A jednak są ważne. To co piszę – jakiś tam maleńki fragment życia, jakiś wycinek. Jakieś ‘coś’ mający luźny związek ze światem rzeczywistym. I czasem zastanawiam się nad sensem pisania czegoś więcej.

Większość rzeczy w życiu jest przewidywalnych, ale kombinacje tych rzeczy tworzą nieziemsko nieprzewidywalny i oszałamiający miks, którym można się niejednokrotnie zadławiać.

——————————————————————————————————–

Od małych rzeczy wszystko się zaczyna. Lawina też zaczyna się od kamyczka lub grudki śniegu.

Przyjaźń nie jest rozdawana jak cukierki

Banał, nie? A miałeś kiedyś przyjaciela, którego straciłeś? Miałeś kiedyś kogoś dla kogo chciałeś wszystko zrobić i ochronić przed wszystkim złem?

Reality is overrated. Definitely.